Friday, July 9, 2010

१


उत्‍तररात्री
हलक्‍या प्रहरी

निरव जाग येते...

भुतांची निघायची वेळ ही

हळुवार कुजबुज सुरु होईल त्‍यांची

...आपण डोळे बंद करुन घ्‍यावेत
म्‍हणजे कमी ऐकायला येईल आपल्‍याला.



२

विषण्‍णतेचा पहाटपसारा

गाज लाटांत गुडूप

क्षितीज काळेभोरे

मलूल शिड

सुस्‍तावलेला नांगर

-कप्‍तान टवटवीत

...उपयोग काय ?

Wednesday, July 7, 2010

९.३.१०

उन्‍मत्‍त हत्‍तींची

अवशिष्‍ट नगरीतील मुशाफिरी

अवचित

तरीही

सस्‍वागत;

हादरे, कंप, भयभीतता

उध्‍वस्‍तता...

- हवेच होते हे !



६.३.१०

जगण्‍यात सत्‍व नव्‍हते

मरणास मोल नाही

तरीही का खुणावे

आकाशाची निळाई


विद्ध सारी इंद्रिये

अन् सुन्‍न जाणिवाही

मात्र दूर समुद्राची

गाज निनादत राही


७.७.१०
 
काय भयानक आहे जुन्‍या डायऱ्या वाचणे !

भूतकाळाचा अख्‍खा पहाड कोसळला अंगावर;

कसा तरी निघालो बाहेर बचावून

धापा अजून चालूच आहेत.

Tuesday, January 5, 2010

काहीतरी उफाणणारे, उसळणारे, पिळवटणारे
...थडगी उकरण्‍याचा परिणाम आणखी काय असतो ?
क्रुसाला तेवढे हलवू नको, ही सूचना ऐकणे थोडेच आपल्‍या हातात असते ?

सारी भळभळ मोकळी झाली की सारे कसे शांत..शांत !
स्‍मशानाहून ‘शांत’ जागा नाहीच का दुसरी ?

थोड्या वेळाने चंद्र उगवेल.
स्‍मशानाच्‍या कुंपणावरुन हलकाच वर येईल.
क्रुसावर चांदणे बरसू लागेल.
मी मोर होईन. अन् स्‍मशान- आषाढ.